Φιλοσοφία Διδασκαλίας

Ο φιλοσοφικός άξονας αυτής της δουλειάς είναι η συνθήκη “out of comfort zone” και σκοπός είναι η ελεύθερη έκφραση. Η άσκηση που προτείνω ονομάζεται “Reverse Dramaturgy” και πρόκειται για μια διαδικασία αντιστροφής της δραματουργικής προσέγγισης και μια μελέτη επάνω στην Αρχιτεκτονική των Σχέσεων.

Ωσότου η ελευθερία γίνει 
το μοναδικό comfort zone.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΜAΘΗΜΑ ΒΑΣIΖΕΤΑΙ ΣΤΗ ΦΥΣΙΚH, ΤΗΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚH, ΤΗ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚH ΚΑΙ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚH. 

Φυσική: Η δυναμική και η κινητική ενέργεια συνυπάρχουν σε ένα σώμα πάντοτε έτοιμο να κινηθεί. Όταν το σώμα στέκεται, δε σταματά, παρά ισορροπεί σε έναν άξονα που εκτείνεται από το κέντρο της Γης έως το κέντρο του Σύμπαντος. Το παραπάνω μπορεί να θεωρηθεί είτε λάθος Φυσική είτε Μεταφυσική.

Αρχιτεκτονική: Οι σχέσεις μπορούν να καθορίσουν τους χαρακτήρες μέσα από ένα απλό σχήμα και έναν καθαρό άξονα μεταξύ δύο ή περισσότερων ανθρώπων. Πρόκειται για την Αρχιτεκτονική των Σχέσεων. Χωρίς τη σχέση δεν υπάρχει ιστορία.

Η Γραμματική
είναι υπεύθυνη για τη μουσικότητα στο λόγο.

Η Μουσική είναι Ρυθμός, Μελωδία και Αρμονία. Δηλαδή, η Μουσική είναι τα πάντα.


Η ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΕΚΦΡΑΣΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΦΕΙ.

Σε αυτό το μάθημα, κάθε ομφάλιος λώρος που σχετίζεται με κοινωνικά σύνδρομα, φόρμες, κανόνες, προκαταλήψεις, μεθόδους και τεχνικές καταργείται, ώστε να προκύψει χώρος για τη δημιουργία μιας “προσωπικής φόρμας” για τους καλλιτέχνες, βασισμένη στην εκάστοτε συγχρονικότητα (timing), την οπτική γωνία και την προσωπική ανάγκη τους.

Μη δίνετε άλλες οδηγίες στους καλλιτέχνες. 
Αφήστε τους να το κάνουν όπως θέλουν.

Σε αυτό το μάθημα, θα δημιουργήσουμε χώρο για τη μη-φόρμα, τη μη-τεχνική έκφρασης, που σχετίζεται μόνο με αυτό που θα προκύψει, αφού οι ηθοποιοί έχουν κατανοήσει σε βάθος τα νοήματα των λέξεων μέσω της Γραμματικής, του Συντακτικού και της Ετυμολογίας, όπου βασίζεται η ρίζα και η δομική φύση της γλώσσας, όπως πρωτογεννήθηκε και πρωτοσχηματίστηκε, όταν η ανθρωπότητα άρχισε να απαντά στην πιο αγνή και καθαρή ανάγκη στην ιστορία των αναγκών, στην ανάγκη για επικοινωνία.

Αυτή η νέα μη-φόρμα είναι η αλήθεια, πάντα καινούργια, πάντα μοναδική. Δεν πρόκειται για κάτι που σχετίζεται με την ευφυΐα, μα για κάτι που απορρέει από τη σοφία. 

Η γλώσσα είναι η απόδειξη της ανάγκης για εξέλιξη και το αποτέλεσμά της.

Αλλά δεν επρόκειτο ποτέ για τις λέξεις, τις φράσεις και τις παραγράφους.
Η αλήθεια της ιστορίας που ήρθες να πεις είναι που θα σε ελευθερώσει, δημιουργώντας χώρο, για να γίνεις ένα δοχείο που θα μεταφέρει την ιστορία, ένα δοχείο που ένα μονάχα γνωρίζει: ότι δε γνωρίζει τίποτα. Και αυτό είναι το μεγαλείο της πραγματικής υπόστασης του/της καλλιτέχνη-ιδας ως αγγελιαφόρου και εκφραστή μιας ανώτερης αλήθειας.

Οι καλλιτέχνες-ιδες δεν ήρθαν στη σκηνή επειδή γνωρίζουν, αλλά με σκοπό να εξερευνήσουν και να ανακαλύψουν.

Η τέχνη της Υποκριτικής 
είναι ένας ζωντανός οργανισμός 
που εξελίσσεται παράλληλα 
με την ανθρώπινη έκφραση.

Η λεκτική συμπεριφορά και επικοινωνία είναι μοναχά το πρώτο επίπεδο επικοινωνίας σε έναν πολιτισμένο κόσμο. Η μη λεκτική είναι το υπόλοιπο.

Τώρα, ας συμφωνήσουμε στο εξής: Κατά τη διάρκεια της ζωής, ερχόμαστε αντιμέτωποι με συνειδητές και ασυνείδητες συμπεριφορές, δικές μας και των άλλων. Οι πρώτες είναι οι φιλτραρισμένες από όσα έχουμε ζήσει συμπεριφορές (κουλτούρα). Οι άλλες είναι η αλήθεια μας.

Πώς θα έμοιαζαν, άραγε, οι πράξεις μας, αν από την ώρα που γεννιόμασταν έως την ώρα των πρώτων κιόλας εκφάνσεων της κοινωνικής μας έκφρασης, είχαμε γαλουχηθεί με αφοβία? 


ΩΣΟΤΟΥ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ COMFORT ZONE.

Διάλεξε την ελευθερία, αλλιώς 
θα σε διαλέξει εκείνη, τελικά. 

Ρώτησε το σώμα σου, όχι το μυαλό. Το σώμα δε μπορεί να πει ψέμματα. Μείνε στο κέντρο σου και ρώτα από εκεί τον εαυτό σου, αν ψάχνεις για ειλικρινή απάντηση.

Το comfort zone είναι εκείνη 
η κατάσταση, όπου ένας άνθρωπος
αισθάνεται τόσο άνετος και ασφαλής, που 
δε χρειάζεται να αναλάβει καμία ευθύνη.

Θυμήσου το πρώτο και μοναδικό comfort zone που έχεις βρεθεί ποτέ. Πρόκειται για την ίδια τη μήτρα, όπου δε χρειαζόταν καν να ασχοληθείς με το τι θα φας ή με το αν θα αναπνεύσεις. Κάποιος άλλος άνθρωπος έκανε τα πάντα για σένα, κάποιος άλλος άνρθωπος έπαιρνε όλη την ευθύνη για σένα.

Το κόψιμο του ομφάλιου λώρου ανάμεσα στη μάνα και το νεογέννητο μωρό είναι το πιο βίαιο γεγονός που μας έχει συμβεί ποτέ. Ενώ, ταυτόχρονα, αυτή είναι και η πρώτη κυριολεκτική πιθανότητα για ελευθερία. 

Η ανθρώπινη ύπαρξη ισορροπεί ανάμεσα 
στο φόβο της μοναξιάς 
και την πιθανότητα για ελευθερία.

Όπου υπάρχει φόβος, 
δεν υπάρχει πιθανότητα για ελευθερία. 

Όπου δεν υπάρχει φόβος, αυτό που μένει 
είναι η ελευθερία.

Οπότε, το θαύμα της γέννησης δεν αφορά τόσο την ίδια τη στιγμή της γέννας, αλλά περισσότερο το πώς επιλέγεις να αναθρέψεις ένα παιδί, αφού το γεννήσεις.

Η πρώτη στιγμή που το σώμα βιώνει την υπαρξιακή μοναξιά είναι το λεπτό που γεννιέται. Παρεπιπτόντως, αυτό είναι και το πρώτο λεπτό ελευθερίας για το σώμα, αμέσως μετά το κόψιμο του ομφάλιου λώρου. 

Αυτός είναι, ίσως, και ο νευρολογικός παράγοντας που καθιστά το σπάσιμο ενός μοτίβου και την απελευθέρωση από την άβυσσο των comfort zones μια καθόλου εύκολη υπόθεση.

Είναι αλήθεια ότι κανένα σώμα δε μπορεί να ζήσει χωρίς comfort zones. Τα comfort zones που χρειάζεται να σπάσουν είναι εκείνα που εμποδίζουν την ανάπτυξη, την έκφραση και την ελευθερία του ατόμου.

“Η ελευθερία ως το μοναδικό comfort zone” είναι ένας άλλος τρόπος διατύπωσης της φράσης “Ελευθερία του χάους”. Σε αυτό σας προσκαλώ –στην απόλυτη έκθεση. Αυτή είναι μία πολύ ενδιαφέρουσα συνθήκη, για να δημιουργήσεις και, πιθανότατα, το πιο παραγωγικό περιβάλλον όπου μπορεί να υπάρξει το σώμα, καθώς, το ένστικτο της επιβίωσης παίρνει τα ηνία. Έχετε κάποιο πιο ισχυρό επιχείρημα από αυτό; Φανταστείτε, τώρα, αυτά τα ένστικτα να οδηγούν έναν ηθοποιό, όσο βρίσκεται πάνω στην σκηνή. Αυτή είναι μια παράσταση που θα ήθελα να δω.



ΣΠΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟ ΜΟΤΙΒΟ (pattern).

Μοτίβο στην έκφραση είναι η επαναλαμβανόμενη συμπεριφορική πράξη. Μία ακολουθία πράξεων που συμβαίνει έστω για μία φορά, αποτελεί ένα εν δυνάμει μοτίβο. Μία ακολουθία πράξεων που συμβαίνει τουλάχιστον δύο φορές αποτελεί ήδη ένα μοτίβο.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος λειτουργεί με μοτίβα (brain patterns or brain policies, κατά τις νευροεπιστήμες). Ο εγκέφαλος είναι δομημένος έτσι, ώστε να αναγνωρίζει και να απομονώνει πράξεις που λειτουργούν σε όφελος του ατόμου, έτσι ώστε να μη χρειάζεται να μάθεις κάθε μέρα, από την αρχή, πώς να δένεις τα κορδόνια σου ή πώς να κάνεις ποδήλατο.

Όμως υπάρχουν κι εκείνα τα μοτίβα που δημιουργούνται, λόγω έλλειψης ασφάλειας και άλλων αναγκών που προκύπτουν από φόβο και ενοχή, τα οποία μοτίβα μένουν και συντηρούνται στη ζωή του ατόμου για καιρό, εμποδίζοντας την ελεύθερη έκφραση του και εγκλωβίζοντας τελικά το άτομο. Σε τέτοια μοτίβα αποδίδεται η δημιουργία των comfort zones, ώστε το άτομο να αισθάνεται το αίσθημα μιας ψευδο-ασφάλειας, όταν δεν είναι έτοιμο ακόμη να αναλάβει την ευθύνη του.

Ένα τέτοιο comfort zone στις σκηνικές τέχνες, μπορεί να είναι μια μέθοδος ή μια τεχνική θεατρικής έκφρασης, ώστε το άτομο να νιώθει ότι έχει να ακολουθήσει συγκεκριμένα βήματα προκειμένου να εκφραστεί, τα οποία, μάλιστα, δεν τα έχει εφεύρει καν το ίδιο το άτομο. Το γεγονός, μάλιστα, ότι οι τεχνικές και οι μέθοδοι επιλέγονται σχεδόν από όλους τους ανθρώπους γύρω του, κάνει το άτομο να νιώθει ακόμη πιο ασφαλές με την επιλογή του, μιας και δε νιώθει μόνο του. Έτσι, η μέθοδος αποκτά μεγάλη αξία και καταλήγει να είναι ισχυρότερη από τη φωνή του ατόμου, που πια δε μπορεί να θυμηθεί πώς ήθελε να μιλήσει και προς ποια κατεύθυνση πήγαινε.

Αναγνώρισε αυτά τα μοτίβα. Τα έχεις συναντήσει στο παρελθόν, τα γνωρίζεις καλά, υπάρχουν εκεί εδώ και αρκετό καιρό ήδη, επαναλαμβάνοντας τον εαυτό τους σε κύκλους καθώς η ζωή κυλά, περιμένοντας να αναλάβουν δράση, όποτε είσαι περισσότερο ευάλωτος, εκτός κέντρου και φοβισμένος, όταν η υπερβολική σκέψη σε έχει κάνει ανασφαλή και αδύναμο άνθρωπο. 

Αναγνώρισε τα μοτίβα και σπάσε τα. Η ανασφάλεια δημιουργεί την ανάγκη στον/στην performer να λειτουργεί εντός comfort zone, ακολουθώντας τα βήματα κάποιας υποκριτικής μεθόδου ή τεχνικής, επιλέγοντας την έκφραση μέσα από κάποια υποκριτική φόρμα, ώστε να νιώσει “ασφαλής” πάνω στην σκηνή.

Αλλά, αυτή είναι άλλη μία παγίδα που σε κρατάει μακριά από το κέντρο σου, που αποδυναμώνει το ένστικτό σου, που βάζει σιγαστήρα στην αληθινή σου φωνή. Πρόσθεσε την τεχνική στις αξίες σου, αντί να αντικαταστήσεις τις αξίες σου με την τεχνική. Η τεχνική είναι εδώ, για να ενισχύσει τη φωνή σου, όχι να την επισκιάσει. Επίτρεψε στη μέθοδο να ενδυναμώσει το ένστικτό σου. Διαφορετικά, μπορεί να νιώσεις ασφαλής αφήνοντας την τεχνική να πάρει τη ηνία, αλλά δε θα είναι η φωνή σου που ακούγεται.

Αυτοπαρατήρηση.

Μερικά από τα πιο αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά ενός μοτίβου, είναι ο ρυθμός και η μουσικότητα του λόγου, η χορογραφία του σώματος και η ρυθμική της αναπνοής. Νιώσε τον παλμό και σπάσε το μοτίβο ακριβώς τη στιγμή που ξεκινάς να νιώθεις οικεία, μπαίνοντας στο comfort zone. Τα συμπτώματα φανερώνονται στο λόγο, αλλά και το σώμα. Σπάσε το ρυθμό, σπάσε το μοτίβο.

“Παράνοια είναι να κάνεις το ίδιο πράγμα, 
με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, 
ξανά και ξανά, 
περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα”, 
είπε κάποιος-α..
(δεν ήταν ο Einstein, τελικά, που το είπε 😟).

Γι’ αυτό, αν πιάσεις τον εαυτό σου να παγιδεύεται μέσα σε ένα χαρακτήρα, προσπαθώντας να εκφραστεί μέσα από μία συγκεκριμένη φόρμα, ξανά και ξανά, χωρίς να νιώθεις καλά με αυτό, σπάσε το μοτίβο, σπάσε το ρυθμό. Συνέχισε να αναπνέεις, κάνε παύση, γύρισε πίσω στις λειτουργίες, άκου τη ροή και συνέχισε. Αλλά ό,τι κι αν κάνεις, μη σταματήσεις να αναπνέεις.

Μείνε συνδεδεμένος με τη ροή. Γίνε η ροή.

Όταν κατανοήσεις πώς λειτουργεί 
ο μηχανισμός ενός μοτίβου (pattern), 
μπορείς να εξηγήσεις την ζωή. 
Κι αυτό είναι τόσο συγκεκριμένο 
όσο γίνεται.

ΡΥΘΜΟΣ, ΜΕΛΩΔΙΑ, ΑΡΜΟΝΙΑ

Πρόκειται για το θαύμα της μουσικής και τη χρήση της ως εργαλείο για την επίτευξη της βαθύτερης και ευρύτερης κατανόησης του προφορικού λόγου, όσον αφορά στο Ρυθμό, τη Μελωδία και την Αρμονία αυτού. 

Ας δουλέψουμε το λόγο και τη μουσική παράλληλα. Τι συμβαίνει, όταν η μουσική σταματά, έχοντας ήδη χαρίσει γενναιόδωρα στους/στις ηθοποιούς τις λειτουργίες της; Οι ηθοποιοί, τώρα, γίνονται ώριμοι δημιουργοί, μαέστροι που καθοδηγούν τις λέξεις και τις φράσεις τους, καθώς τους αποκαλύπτονται χιλιάδες διαφορετικοί τρόποι έκφρασης μέσα από την αλήθεια της μουσικότητας και τη ροή της ελευθερίας.  

Ο οργανικός λόγος είναι ένας 
μουσικός και γεμάτος συχνότητες λόγος 
– ακόμη και στη σιωπή. 

Το οργανικό σώμα είναι 
ένα σώμα που χορεύει 
– ακόμη και στην ακινησία.

Η σιωπή είναι, σαφώς, μέρος της παρτιτούρας.

Η μουσική είναι τώρα εδώ, για να θυμίσει στη ρητορική όλες τις λειτουργίες του λόγου που είχε από πάντα: το Ρυθμό, τη Μελωδία και την Αρμονία.

Η μουσικότητα προϋπήρχε μέσα στις λέξεις. Άφησέ την να αποκαλυφθεί.

Η μουσική είναι τα πάντα, 
καθώς όλα είναι μουσική.

ΜΟΥΣΙΚΗ <= ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ 

ΟΛΑ ΟΣΑ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΕΚΕΙ. ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΕΣΥ, ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΑ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙΣ, ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ DELIVERY.

Η μουσικότητα είναι σύμπτωμα της ακριβούς μεταφοράς, από τον/την ηθοποιό, όσων έχουν γραφτεί, ακριβώς όπως γράφτηκαν – τίποτα λιγότερο από αυτό. Ο/Η performer οφείλει να είναι ένας/μια εξαίρετος-η γνώστης της Γραμματικής. Υποθετικοί σύνδεσμοι, χρονικά επιρρήματα, επιθετικοί προσδιορισμοί, ερωτηματικά, αρνήσεις, κόμματα, τελείες, θαυμαστικά, τα φωνήντα και τα σύμφωνα, όλα βρίσκονται, ήδη, εκεί. 

Όλα όσα χρειάζεται ο/η ηθοποιός να γνωρίζει, είναι ήδη γραμμένα στο χαρτί.

Πες την ιστορία. Με αλήθεια. Κυριολεκτικά. Όπως γράφτηκε.

Η Γραμματική, το Συντακτικό και η Ετυμολογία 
είναι υπεύθυνα για την μουσικότητα του λόγου.

Αν σου λείπει η μουσικότητα, εφάρμοσε τη Γραμματική.


REVERSE DRAMATURGY (ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΑ)

Αυτό το μάθημα είναι μία άσκηση για την ελευθερία της έκφρασης και μια εργασία για την απελευθέρωση από όλα τα συμπεριφορικά μοτίβα και τα comfort zones που εμποδίζουν την έκφραση.

Η ‘Αντίστροφη Δραματουργία’ είναι μία άσκηση για την αποκάλυψη του χαρακτήρα μέσα από τη σχέση.

Η προσέγγιση της σχέσης συμβαίνει μέσα από το διάλογο, για να να αποκαλυφθούν οι χαρακτήρες και να ανθίσουν τα μοναδικά δομικά και συμπεριφορικά τους χαρακτηριστικά.

Ένα ιδιαίτερο γνώρισμα της άσκησης Reverse Dramaturgy είναι  το λεκτικό overlap που προτείνω κατά τη διάρκεια του διαλόγου, προσπθώντας να εξαλείψω το χρόνο αντίδρασης των ηθοποιών. Οι ηθοποιοί είναι “αναγκασμένοι-ες” να επηρεάσουν το άλλο σώμα και να επηρεαστούν από αυτό, έως ότου ακούσουν, αντιδράσουν και συντονιστούν. Η παραπάνω άσκηση βασίζεται στην “Εξαναγκασμένη Ταλάντωση” (όρος στη Φυσική)  που οδηγεί στο Συντονισμό των σωμάτων που αποτελούν μέρη του συστήματος ταλάντωσης, δηλαδή, της σχέσης.

Η αποκάλυψη αυτή θα “ντύσει” τον/την performer με όλα όσα προτείνει το εδώ, το τώρα.

Οι σχέσεις μπορούν να καθορίσουν τους χαρακτήρες. Χρειάζεται μονάχα ένα απλό σχήμα κι ένας καθαρός άξονας σύνδεσης ανάμεσα σε δύο ή περισσότερους ανθρώπους. 

Πρόκειται για την Αρχιτεκτονική των 
σχέσεων.

ΕΝΑΣ ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΛΟΓΟΣ 

Μέσα στο μονόλογο φανερώνεται ο διάλογος. 

Δεν υπάρχει μονόλογος. Όλα είναι διάλογος.

Η ανατροφοδότηση στη σχέση είναι αναπόφευκτη.

Ο διάλογος αποτελεί σύμπτωμα της σχέσης. 

Η σχέση είναι το θέμα – το κύριο και 
μοναδικό μέλημα του/της performer.

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΤΡΟΦΟΔΟΤΗΣΗ

Δεν υπάρχουν εκφράσεις όπως “η πρώτη μου ατάκα” ή “αρχίζω να μιλάω πρώτος-η” και ούτω καθεξής.

Όλα είναι μια συνέχεια, αποτέλεσμα μιας συνεχούς ανατροφοδότησης. Ο χρόνος υπήρχε από πριν και θα υπάρχει και μετά. Εσύ κι είσαι μέρος της ροής, αφού τα πάντα είναι μέρος της ροής. Δεν υπάρχει αρχή ούτε τέλος.  

Η απάντηση μου στην ερώτηση: 
“Πότε ξεκινάει μία performance;”, είναι: 

“Έχει ήδη ξεκινήσει.”

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Αυτό που έχει γραφτεί στο χαρτί είναι “οι απαντήσεις”. Κάνε μια ερώτηση για κάθε ατάκα του κειμένου, που είναι η “απάντηση”, δηλαδή, αυτό που χρειάζεται να μεταφέρεις. Σύνδεσε “την ατάκα σου” με την ανάγκη που δημιουργεί την ερώτηση · την ανάγκη για μια απάντηση.

Μην αφήνεις να βγαίνουν από το στόμα σου ατάκες σαν ανακοινώσεις, σαν λέξεις και φράσεις που δεν έχουν ρίζες, που δεν υπήρχε ποτέ ανάγκη να εκφραστούν και να ειπωθούν. Μίλα γιατί υπάρχει μια ερώτηση που πρέπει να απαντηθεί, έτσι ώστε οι λέξεις σου να είναι απαντήσεις ριζωμένες πάντα σε κάποιο ερώτημα.

Όποτε αισθάνεσαι εκτός κέντρου, πιθανόν 
έχεις απαντήσει σε μια λάθος ερώτηση 
ή σε καμία ερώτηση.

Η εξαΰλωση του εγώ θα θέσει την βάση για αυτή τη δουλειά. Η γνώση επισκέπτεται τον/την ηθοποιό που χρειάζεται να πει την αλήθεια κάθε στιγμή. Η ομάδα έχει μόνο μια ανάγκη: την ομαδική. Μπες στην ομάδα φέρνοντας μαζί την προσωπικότητά σου, γιατί η ομάδα τη χρειάζεται, αλλά όχι το εγώ σου.

Για την κοινωνία η ταπεινότητα είναι 
σημάδι αδυναμίας.
Για την ανθρωπότητα είναι η βάση 
για τη δημιουργία.

Το εγώ είναι εμπόδιο για το φίλτρο της ικανότητας να καταλαβαίνεις και να μοιράζεσαι το συναίσθημα του άλλου ανθρώπου, σε σχέση με την εκάστοτε συνθήκη. Το εγώ είναι εμπόδιο για την ενσυναίσθηση.

Δεν πρόκειται για την τέχνη της υποκριτικής. Πρόκειται για την ελευθερία της έκφρασης.


ACTING IS NOT ABOUT BEING SMART. IT’S ABOUT RE-ACTING.

Άφησε το σώμα να σου δείξει τον δρόμο. Η υπερανάλυση είναι ο εχθρός των ενστίκτων.

Οι σύγχρονες Δυτικές κοινωνίες υποφέρουν από την υπερβολική σκέψη. Αυτή η υπερανάλυση γίνεται εμπόδιο ανάμεσα σε ένα σώμα που είναι έτοιμο να πει την ιστορία, ένα σώμα σε εγρήγορση – ένα σώμα ελεύθερο – και το κοινό.

Μη κάνεις τίποτα. Άσε το σώμα να σου δείξει το δρόμο.

Σε αυτό το μάθημα, προσπαθώ να εξαλείψω τον χρόνο αντίδρασης. Αυτό εφαρμόζεται, εμφανώς, και στην άσκηση της “Αντίστροφης Δραματουργίας” (Reverse Dramaturgy).

Οι ηθοποιοί συχνά αισθάνονται ότι πρέπει να κάνουν “κάτι” ή να γίνουν “κάποιοι-ες” επάνω στην σκηνή. Συχνά παραπονιούνται πως, όταν καταφέρουν να μιλήσουν ελεύθερα, νιώθουν ότι δεν έχουν προσπαθήσει πολύ ή ότι δεν έκαναν και τίποτα, τελικά. Αυτό ακριβώς είναι το νόημα: το τίποτα (Nothingness).

Το να υπάρχεις είναι το να αντιδράς στη στιγμή. Να υπάρχεις χωρίς να κάνεις τίποτα. Όχι επειδή αυτό που κάνεις είναι αρκετό, αλλά επειδή είναι πλήρες.

Δεν χρειάζεται να πεις κάτι επειδή το έγραψε ο Shakespeare και είναι η σειρά σου να μιλήσεις. Άκουσε προσεκτικά και σύμφωνα με τις συχνότητες που θα ακούσεις, δες αν λείπει κάτι και πρόσθεσέ το. Αν δεν υπάρχει τίποτα που να βλέπεις ή να ακούς πραγματικά να λείπει, δώσε χώρο. Δώσε ησυχία.

Μη κάνεις τίποτα. Άσε τη νοημοσύνη του σώματος να σε καθοδηγήσει. Μείνε ανοιχτός-ή. Αντίδρασε (Re-act). Μετάφερε (Deliver).

Η ΣΙΩΠΗ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΦΗΓΗΣΗ. 
ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΑΦΗΓΗΣΗΣ.

Η παύση, η ησυχία, είναι ίδιο υλικό με 
το λόγο και την κίνηση. 
Μη φοβάσαι να κάνεις παύση.

Για μια φορά ακόμη, ο οργανικός λόγος είναι ένας μουσικός και γεμάτος συχνότητες λόγος – ακόμη και στη σιωπή. Το οργανικό σώμα είναι ένα σώμα που χορεύει – ακόμη και στην ακινησία.

Ενώ το μυαλό πασχίζει να ζήσει με την ενοχή του παρελθόντος, προβλέποντας την καταστροφή του μέλλοντος, το σώμα απλά υπάρχει στο εδώ, το τώρα. Το σώμα υπάρχει στο εδώ, το τώρα.

Υπάρχει πάντα ένα κάλεσμα. 
Άκουσε το και αντίδρασε αναλόγως. 

Αν δεν το ακούσεις, δεν ήταν για σένα. 

Αν το ακούσεις, μην αναρωτηθείς 
αν είναι για σένα - απλά, αντίδρασε.

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΕΙΣ.

Αρχικά, αναπνέουμε.

Εισπνέουμε αέρα, εκπνέουμε ήχο, λέξεις, λόγο, μελωδία. 

Ας εφαρμόσουμε την οργανική ομιλία. Ας επενδύσουμε στη ροή της αναπνοής.

Εν αρχή ήν ο αήρ και μετά ο λόγος.
Η ελάχιστη ποσότητα αέρα αρκεί, για
να προκαλέσει δόνηση στις φωνητικές
χορδές και να παραχθεί ήχος.

Αν δεν υπάρχει αέρας, δεν υπάρχει ήχος.

Γιατί να πιέζουμε τις λέξεις, 
τις αντιδράσεις, 
ακόμη και τα συναισθήματα, 
όταν μπορούμε απλά να τα εκπνεύσουμε;

Με αυτόν τον τρόπο, ο-η ηθοποιός θα εμβαθύνει στην κατανόηση, ότι ο προφορικός λόγος είναι αποτέλεσμα της ίδιας της αναπνοής.

Ο ήχος ως αποτέλεσμα του αέρα. Ο αέρας γίνεται ήχος, λόγος.
Ο λόγος ως ανάγκη να εκπνεύσεις λέξεις. Ο λόγος ως αναστεναγμός.

Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση ενός τραγουδιού ή μιας χορογραφικής κίνησης. 

Ανάπνευσε αέρα, έκπνευσε λέξεις.

Ο ήχος είναι αέρας.

Μην πιέζεις τις λέξεις να βγουν. Το μόνο που χρειάζεται είναι να αναπνέεις. Αφού εισπνεύσεις τον αέρα, μετά, αναπόφευκτα, θα εκπνεύσεις τον αέρα. Ο αέρας με ήχο είναι ο λόγος, το τραγούδισμα. Άστο να συμβεί. Ξέρω ότι επαναλαμβάνομαι, αλλά πρέπει να ξεκαθαρίσω αυτό το σημαντικό σημείο: Άσε τον αέρα να κάνει την δουλειά.

Μη μιλάς. Άσε τον αέρα να μιλήσει. Εσύ ανάπνευσε.

Η φωνή σου είναι το πιο ελαφρύ πράγμα 
πάνω σου.

Ό,τι κι αν κάνεις, μην κρατήσεις ή μπλοκάρεις τον αέρα στην εκπνοή.

Ανάπνεε και, παρεπιπτόντως, μίλα.
Μίλα καθώς αναπνέεις. Μην αναπνέεις καθώς μιλάς.

Επίσης, αν χάσεις την ροή επάνω στην σκηνή, επένδυσε στην αναπνοή. Όταν αισθάνεσαι μακριά από το κέντρο σου, επέστρεψε στην αναπνοή. Όταν κάνεις ένα λάθος, συνέχισε να αναπνέεις. Όταν νομίζεις ότι αποτυγχάνεις στην άσκηση, μην ξεχνάς να αναπνέεις. Ανάπνευσε μέχρι το τέλος του κόσμου. Η αναπνοή θα σε κρατήσει ζωντανό-ή και συντονισμένο-η.


ΓΙΝΕ Ο ΧΡΟΝΟΣ.
ΓΙΝΕ Η ΡΟΗ.

Κατανόησε το ρυθμό ως άξονα, ως σταθερά, ως το “σε σχέση με”, ως το εδώ, το τώρα. Ο χρόνος υπήρχε πριν και θα υπάρχει και μετά.

Να είσαι μαζί με τον χρόνο. Συγχρονισμένος-η. Μαζί. Όχι πιο γρήγορα, όχι πιο αργά. Να είσαι ο Χρόνος.


Να είσαι η ροή.
Μείνε ανοιχτός-ή. Μείνε στο κέντρο.

Κάθε πράξη είναι μέρος μιας συνέχειας. 
Συντονίσου. Συγχρονίσου.

• Συν-χρονισμένος = μαζί με το χρόνο
•  Syn-chronized = with time

Μικρό quiz: Εάν δεν είσαι σίγουρος-η αν κατάφερες να “γίνεις ο χρόνος”, δες απλώς αν αντέχεις να παραμείνεις σιωπηλός-ή. Λοιπόν, αντέχεις; 


ΜΗΝ ΚΟΒΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙΣ ΝΑ “ΠΑΙΖΕΙΣ”.

Δεν υπάρχουν ενάρξεις. Μόνο μια συνέχεια που λέγεται “ροή”.

Ακόμη κι αν σταματήσεις να μιλάς, ακόμη κι αν σταματήσεις να κινείσαι, ο χρόνος θα συνεχίσει να κυλάει.

Εσύ είσαι η ροή. Εσύ είσαι ο Χρόνος.

Καθώς ξεκινάς να μιλάς, ξεκίνα απλώς να μιλάς, όχι να υπάρχεις.
Σκέψου τις φράσεις “ξεκίνα!”, “action!”, “πάμε!” ως “συνέχισε!”.

Μην κόβεις τη ροή για να ξεκινήσεις τη ροή.
Δε βγάζει νόημα αυτό. Συνέχισε να αναπνέεις, να ακούς, λάβε τα πάντα υπόψη σου και “πιάσ’ το από ‘κει”. Συνέχισε.

Οτιδήποτε κι αν κάνεις, μη σταματήσεις να αναπνέεις. Μην κρατάς την αναπνοή σου καθώς σκέφτεσαι ποια θα είναι η επόμενη κίνηση σου, αφού έτσι, μάλλον, μόλις μπλόκαρες την επόμενη κίνησή σου. Ο μόνος τρόπος για να κοπεί η ροή είναι, όταν σταματήσει κανείς να αναπνέει. Μην κρατάς την αναπνοή σου. Είναι αφύσικο και αυτός εδώ είναι ο 21ος αιώνας. Είναι ανάγκη να αναπνέουμε.


Ο/Η PERFORMER ΩΣ Ο/Η ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΟΣ (συγγραφέας)

Εκφέροντας τις λέξεις που έχει γράψει ο/η συγγραφέας/δραματουργός σαν να είναι δικές σου. Σαν να τις έγραψες εσύ τώρα, σαν να βγαίνουν από το στόμα σου ως αποτέλεσμα μιας ανάγκης ζωτικής σημασίας. Σκέψου τη στιγμή που πρέπει να πας στην τουαλέτα για να κάνεις την ανάγκη σου. Ή θα πας ή θα “σκάσεις”. Αν εκείνο που σε έφερε επάνω στη σκηνή ήταν λιγότερο από αυτό, τότε δεν ήταν ανάγκη.

Αυτή είναι η ίδια ανάγκη που έκανε τον/την δραματουργό να γράψει το έργο που αποκαλείς αριστούργημα και που επέλεξες να μεταφέρεις στη σκηνή σήμερα.

Δραματούργησε, καθώς μεταφέρεις την πληροφορία σαν να ήσουν δοχείο.

Πρόκειται για την ανάληψη της ευθύνης μιας τέλειας μεταφοράς των λέξεων (delivery). Είσαι συν-δραματουργός, είτε το επιλέγεις είτε όχι. Αν ένας chef δημιουργήσει μία υπέροχη συνταγή και ο σερβιτόρος πάει το πιάτο στον πελάτη μετά από μία ώρα, δεν θα είναι πια μια υπέροχη συνταγή, αλλά μόνο ένα κρύο πιάτο που είχε ετοιμαστεί για να σερβιριστεί ζεστό. Αυτό που χρειάζεσαι είναι να γίνεις ο Χρόνος, για να είσαι ένα τέλειο δοχείο μεταφοράς.

Εμπιστέψου τους νευρώνες του εγκεφάλου σου, τη νοημοσύνη του σώματος, εμπιστέψου ότι το μυαλό σου ξέρει ήδη κάθε λέξη του κειμένου, μετά από τόσες ώρες, μέρες, μήνες πρόβας.

Μίλησε μέσα από ένα σώμα που δε γνωρίζει τίποτα, ένα σώμα που είναι πάντα έτοιμο ν’ ανακαλύψει, για να προχωρήσει. Ένα τέτοιο δραματουργικό δοχείο είσαι. 


Η ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΑ ΞΕΚΙΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΗΣ 
ΣΥΝΔΕΣΗΣ ΣΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ.

Ο ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΩΣ ΕΝΑ ΟΡΓΑΝΟ.
ΜΙΑ ΠΗΓΗ ΑΜΕΤΡΗΤΩΝ ΕΚΦΑΝΣΕΩΝ ΤΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ.

ΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΣΟΥ, 
ΧΟΡΕΨΕ ΤΑ, ΚΙ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΑ. 

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ.

ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΠΙΑ.

Όλα είναι μέρος του project.

Ο Ludwig Wittgenstein είχε αναρωτηθεί: “Άν τραγουδάω και δεν ακούει κανένας, τραγουδάω;”

Θεατής και performer βρίσκονται σε συνεχή διάλογο, ανατροφοδοτώντας ο ένας τον άλλον. Ακόμη και στον κινηματογράφο, η απουσία του κοινού την ώρα του γυρίσματος δεν πρέπει να υφίσταται ως ανασταλτικός παράγοντας. Ένα θέαμα, για να είναι έγκυρο, πρέπει κάποιος να το δει. Ένα ηχητικό γεγονός είναι έγκυρο, όταν ακουστεί από κάποιον. Ένα καλλιτεχνικό προϊόν ισχύει από τη στιγμή που παρουσιάζεται στο κοινό. Το κοινό δεν είναι εκεί για να κρίνει – όχι πια. Όλοι είναι εκεί για την εμπειρία – το Duende. Για να μοιραστούν, να ανατροφοδοτήσουν, να συνεχίσουν το διάλογο. Είναι μία σχέση.

Το κοινό είναι μέρος της Δραματουργίας. Όπως είναι και ο χρόνος, ο τόπος, όλα.


ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΕΡΓΟ, ΟΧΙ Ο ΗΘΟΠΟΙΟΣ. 

Η performance ως αποτέλεσμα της ομαδικής εργασίας. Σκέψου το project, όχι το ρόλο. Νιώσε τον παλμό ενός σώματος, του project.

Μη ζηλεύεις. Μην είσαι μόνος. Η ζήλεια είναι το πιο εμφανές σημάδι φόβου.

Εξάλλου, δε μας ανήκει τίποτα σε αυτόν τον κόσμο.


ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΑ ΤΙΣ ΚΑΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ.

Όταν πετύχεις μια καλή μεταφορά, ένα καλό delivery στην performance σου, με αλήθεια και ελευθερία, θα νιώσεις το μεγαλείο του. Η πιο συνηθισμένη αντίδραση τότε, είναι να προσπαθήσεις να εγκλωβίσεις την εμπειρία, να σημειώσεις όλες τις «σωστές» κινήσεις που έκανες και σε έφεραν σε αυτό το σημείο και ούτω καθεξής. Αλλά, ξέρεις τι;

Δε γίνεται να εγκλωβίσεις την ελευθερία, καθώς αυτό θα ήταν η απόλυτη τραγική ειρωνεία της μοίρας μας.

Επίσης, δε γίνεται να επαναλάβεις την αλήθεια, αφού η αλήθεια είναι πάντοτε καινούργια, πάντοτε μοναδική.
Η αλήθεια είναι τώρα.

Η ελευθερία είναι 100% επιλογή σου. Είναι εμπειρία ολοκληρωμένη και πλήρης. Είναι πραγματική.

Αντί να προσπαθήσεις να εγκλωβίσεις και να καταγράψεις την εμπειρία, ελευθέρωσέ την. Και άσε το σώμα να τη θυμάται όσο πιο καθαρά γίνεται.

Μείνε ανοιχτός/ή. Να είσαι γενναιόδωρος/η με τον εαυτό σου.

Μία έγκυος γυναίκα μου είπε κάποτε: “Αν μπορούσα να κρατήσω το μωρό μου για πάντα μέσα μου, θα το έκανα”. Αυτό μου το είπε το βράδυ πριν από την ημέρα που είχε προγραμματιστεί να φέρει το μωρό της στον κόσμο.

Όσον αφορά στις καλές στιγμές στη σκηνή, γέννησέ τες και άφησέ τες ελεύθερες. Αυτός είναι ένας καλός τρόπος, για να τις προσκαλέσεις να έρθουν πάλι την επόμενη φορά.


ΑΓΚΑΛΙΑΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΩΣ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ

Το παιχνίδι αυτό σχετίζεται με το προχώρημα, ό,τι κι αν γίνει. Επομένως, η αποτυχία είναι σίγουρα μέρος του παιχνιδιού. Μερικές φορές, το μάθημα που παίρνουμε από την αποτυχία είναι πολύ πιο σημαντικό από εκείνο που παίρνουμε από οποιασδήποτε μορφής επιτυχία.

Προσπαθώντας να είσαι “ο καλός μαθητής”, θα κάνεις τα πάντα για να την αποφύγεις. Και ίσως τα καταφέρεις σήμερα. Αλλά αυτό ακούγεται σαν πολύ στρες, ήδη.

Άφησε τον εαυτό σου να κάνει ένα λάθος ή εκατό λάθη. Άφησε το λάθος να σε οδηγήσει.

ΑΓΚΑΛΙΑΣΕ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΩΣ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ.

Η επιτυχία δεν είναι κάποια κορυφή που πρέπει να φτάσεις. Αν αυτό είναι το νόημα της ζωής, τότε καλή τύχη με τις κορυφές. Εξάλλου, αυτό ακούγεται σαν το φαινόμενο του Δυτικισμού στα χειρότερα του. Ένας διαρκής, ατελείωτος διαγωνισμός για όλα. 

Η ζωή σχετίζεται με το παιχνίδι, όχι με την κορυφή. Το παιχνίδι περιλαμβάνει την αποτυχία και την επιτυχία ως διαφορετικά στάδια του προχωρήματος. 

Αν ο στόχος σου είναι η ίδια η επιτυχία, μπορεί να πετύχεις ή να αποτύχεις.

Αλλά σε αυτό το μάθημα, αυτή εδώ η άσκηση για την ελευθερία της έκφρασης, πετυχαίνει αμέσως τη στιγμή που επιλέγεις να εμπλακείς στην άσκηση και να σταθείς στο κέντρο του κύκλου. Τη στιγμή που αποφασίζεις να γίνεις το πρότζεκτ.

Τη στιγμή που πιάνεις τον εαυτό σου να στέκεται στο κέντρο του κύκλου, αυτό είναι ήδη επιτυχία. Υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να αποτύχει αυτή η άσκηση: να πέσεις κάτω και να μείνεις εκεί.

Τούτου λεχθέντος, η ροή είναι η μία και μοναδική επιλογή σου.

Δεν υπάρχει άλλη επιλογή.

Επειδή, ΖΩΗ.


ΜΗΝ ΨΑΧΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ. ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΟΥ ΣΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ.

Ο όρος ‘αποτέλεσμα’ είναι κάπως ξεπερασμένος τον 21ο αιώνα. Ενόσω ασχολείσαι με το αποτέλεσμα, το iPhone 19 μόλις κυκλοφόρησε.

Μείνε στο εδώ, μείνε στο τώρα.

Μην παγιδεύεσαι στο μέλλον. 

Δε μπορείς να προβλέψεις το αποτέλεσμα ούτε κατά τη διάρκεια της πρόβας, ούτε στη σκηνή την ώρα της παράστασης.

Αυτό που θα συμβεί, θα προκύψει από την άνευ όρων εμπλοκή του ηθοποιού με την αφήγηση της ιστορίας. Το μόνο που πρέπει να αφορά τον ηθοποιό είναι η άσκηση, οι λειτουργίες και όχι το αποτέλεσμα. Ακόμα και στην παράσταση — ειδικά, τότε.

Μη πέσεις στην παγίδα να προ-αποφασίσεις τη διάθεση ή τη στάση του χαρακτήρα, περιγράφοντας τα συναισθήματα του και όλα τα συναισθηματικά και ψυχολογικά του επίπεδα.  Μην ανησυχείς για τα συναισθήματα. Ανεξαρτήτως, τα συναισθήματα δε γίνεται να προ-αποφασιστούν.

Αλληλεπίδρασε με το εδώ, το τώρα.

Ακολούθησε τις λέξεις και τις ανάγκες που δημιουργούνται από τις ίδιες τις λέξεις και τα έχεις όλα. Κάνε delivery τώρα. Κάνε την άσκηση. Το αποτέλεσμα ίσως το δεις σε κάποιο βίντεο αργότερα. Πάντως, όχι τώρα.

Η εποχή, η οποία εξελίσσεται γρηγορότερα από ποτέ, μας καλεί να μη βγάλουμε άλλα συμπεράσματα και να μη φτιάξουμε άλλες θεωρίες. Ας μείνουμε ανοιχτοί για όλες τις ενημερώσεις και τις αναβαθμίσεις που μας προτείνει κάθε δευτερόλεπτο.


ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΟ.

Τόλμησε να κάνεις λάθη, όσο περισσότερα μπορείς. Αν δεν υπήρχε το λάθος, δε θα υπήρχε εξέλιξη στην Ανθρωπότητα.

Η εξέλιξη ως αποτέλεσμα λαθών.

Το λάθος για την κοινωνία 
είναι λόγος τιμωρίας. 
Για την Ανθρωπότητα είναι 
ένα βήμα πριν το μάθημα. 
Ένα βήμα πριν την εξέλιξη.

Σε αυτό το μάθημα, ο “καλός μαθητής” δεν είναι αυτός που προσπαθεί να είναι σωστός, αλλά αυτός που στέκεται στο κέντρο του κύκλου. Με κάποιον τρόπο, ο “καλός μαθητής” είναι αυτός που θα κάνει τα περισσότερα λάθη.

Συγκεντρώσου στην άσκηση. Μείνε ανοιχτός για να δεις το μάθημα.

Άφησε τα λάθη να συμβούν, δώσε χώρο σε αυτά, για να σου δείξουν το δρόμο, για να αποκαλυφθεί η ανάγκη.


ΑΦΗΣΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΣΟΥ

Η αυτοπαρατήρηση μπορεί να δείξει και να αποκαλύψει ό,τι χρειάζεται η σκηνική σου παρουσία να δανειστεί από την παρουσία σου στη ζωή. Τι θα ήθελες να δανειστείς από τη ζωή σου; Ποιες λειτουργίες; Τι λείπει κυρίως από τον εαυτό σου στη σκηνή;

Τέχνη και ζωή ως ένα κανάλι έκφρασης. Δανείσου από τη ζωή, όχι από την τέχνη.

Μείνε ανοιχτός. Άφησε την αλήθεια να αποκαλυφθεί. 


Ο ΚΑΚΟΣ ΨΕΥΤΗΣ, Ο ΚΑΛΟΣ ΨΕΥΤΗΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ.

ΠΟΙΟΣ ΘΕΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ;

Ο κακός ψεύτης λέει ψέμματα και δεν τα λέει και καλά. Δε θα εκφραστεί ούτε θα ευχαριστήσει το κοινό.

Ο καλός ψεύτης λέει ψέμματα, όσο καλά γίνεται να πεις ψέμματα. Δε θα εκφραστεί, επειδή δε γίνεται να εκφραστείς με ψέμματα. Θα ευχαριστήσει το κοινό, προς στιγμήν. Αλλά για πόσο;

Αυτός που λέει την αλήθεια θα εκφραστεί και το μέλημά του δε θα’ναι καν να ευχαριστήσει το κοινό, για να εγκριθεί. Έχει προλάβει να δώσει ο ίδιος έγκριση στον εαυτό.


Η γυμνότητα και το να μη φοράς ρούχα 
δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Το ένα είναι ελευθερία, το άλλο ενοχή.

Υπάρχει θέατρο με ενοχή και χωρίς ενοχή. Ένα τραγούδι με ενοχή και χωρίς ενοχή. Ένα γεύμα με ενοχή και χωρίς ενοχή. Η ζωή με ενοχή και χωρίς ενοχή.


Ζούμε στην εποχή των δημιουργών. Performer = Δημιουργός. 

Αναμφίβολα, η φύση κάθε ανθρώπου είναι να δημιουργεί, να γεννάει.


ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ. ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΒΟΗΘΟΣ ΣΟΥ.

Στο μάθημα αυτό, εσύ είσαι ο Δάσκαλος. Εσύ οδηγείς. Δείξε μου το όραμα σου, δείξε μου πού στοχεύεις και θα σε βοηθήσω αναλόγως. Εσύ οδηγείς, όμως. Πάντα.

Όλη η ευθύνη είναι δική σου, όλες οι επιλογές, όλη η αποτυχία, όλη η επιτυχία. Αυτός είναι ο κόσμος για τον οποίο μιλάω.

– εκτός comfort zone –

Λάμπρος Φιλίππου

Δάσκαλος Υποκριτικής και Stage Performance

Γεννημένος στην Ελλάδα, με έδρα τη Νέα Υόρκη.